ที่ทำงานใหม่ค่า

ที่ทำงานใหม่ค่า
วันเสาร์ ทำงานทำงานทำงานทำงาน
ตื่นมาปวดตัวมากกกกก muscle ache จากความซ่าตอนซ้อมกอล์ฟเมื่อวาน
ร่างกายย่ำแย่แบบคิดไม่ถึง แค่ตีเล่นๆไปชั่วโมงกว่า ปวดแขนปวดท้องปวดไหล่
ปวดหมดเลย ตื่นมาแล้วไม่อยากขยับตัว ฮ่าฮ่า
วันเสาร์ไปทำงานที่โรงเรียนใหม่ครั้งแรกคะ ไม่เคยไปมาก่อน
หาโรงเรียนไม่เจอ เดินไปเดินมาตามแผนที่ เกือบไปไม่ทัน
อุตส่าห์เผื่อเวลาไว้แล้วเชียว
โรงเรียนใหม่ เหมือนเอาบ้านมาดัดแปลงเป็นห้องเรียน ตลกดี แต่ก็ดี
เสียงไม่ตีกัน ไปถึงนักเรียนนั่งรอครบองค์ประชุมแล้วน่ารักจริงๆ
แล้วมีนักเรียนจากคลาสใครไม่รู้มานั่งเรียนด้วย เพิ่งเรียนถึงบทที่12
แต่คลาสอิฮ้้นมันไปบทที่15 แล้ว ถามอะไรก็ตอบไม่ได้
แถมตอนเลิกคลาสมาบอกว่า จะมาเรียนคลาสอิฮั้นถาวร โอ้ยยย ปวดหัว
สอนของตัวเองเสร็จก็ไปสอนคลาสคนอื่น คลาสนี้ไม่มีหนังสือ
แล้วโรงเรียนดันไม่มีเครื่องถ่ายเอกสาร จะซีร๊อกซ์ชีทก็ไม่ได้
เลยต้องสอนสดนะค้า ปวดหัวรอบที่สอง เสร็จแล้วนั่งหายใจเฮือกนึง
วิ่งไปซื้อข้าวปั้นมากินแบบยัดยัด แล้วมาสอนไพรเวท สามคนซ้อน
คนสุดท้ายเสร็จ เสียงหายไปหมดพอดีเลย ฮ่าฮ่า
ทำงานเสร็จก็เปลี่ยนชุดยูกาตะที่ห้องน้ำ พยายามมาก ทุลักทุเล ออกมาแปลกๆ
แต่เอาเหอะ รีบ ไม่ต้องสวยมากก็ได้ วันนี้อยากใส่สีดำ
แต่หาไม่เจอไม่รู้เอาไปเก็บไว้ทีไหน
เมื่อเช้ารื้อซะห้องกระจุยยังหาไม่เจอ
เสร็จแล้วรีบเดินทาง
รถไฟที่พาคนไปดูดอกไม้ไฟมันแน่นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก หายใจไม่ออก
เบียดกันซะเหมือนรถไปทำงานตอนเช้าrush hour
เสียวไส้กลัวโบว์ข้างหลังที่ผูกไว้ชุ่ยๆเบี้ยวมากมาก
แต่ลงรถมายังปลอดภัยดี
ตอนลงรถเจอคนมหาศาลอยู่ที่ชานชาลา ออกจากสถานีกันไม่ได้ คนเยอะจัด
โทรหาเพื่อนว่าให้ไปที่ไหน ดันโทรไม่ติด ใจเริ่มเสีย
แต่ก็เดินตามฝูงชนไปเรื่อยๆ โทรติดปุ๊บ ดันหลงทางอีก รอบที่สองของวัน
ช่วงนี้รู้สึกความสามารถในการหาทิศทางแย่มาก
ผ่านเซเว่น คนต่อแถวซื้อของยาวสามตลบ หิวน้ำแต่ให้ไปต่อแถวขนาดนั้นก้ไม่เอาอยู่ดี
ตอนเค้าเริ่มจุดเซตแรก เดินหลงเข้าไปในโซนบ้านคน
กำลังเหนี่อยเลยนั่งดูมันตรงนั้นเลย ขี้เกียจละ นั่งดูคนเดียวก็ได้
จนเพื่อนๆเริ่มห่วงจริง เริ่มส่งคนออกมาตาม ให้อิฮั้นเดินไปทางแม่น้ำ
น่ารักกันจริงๆ เลยถามคนแถวนั้นว่าแม่น้ำมันไปทางไหน
แล้วพอเดินไปถึง
เพื่อนมันก็บอกให้มองหาห้องน้ำข้างต้นไม้ติดริมแม่น้ำ โอ้โห
มันกวนประสาทมากมาก
ริมน้ำมีต้นไม้เป็นร้อยแล้วห้องน้ำอะไรมันไปอยู่ริมแม่น้ำ ไม่เห็นมีซะอัน
สรุปกว่าจะหากันเจอ ดอกไม้ไฟใกล้หมดพอดี ไปถึงโมโหหิว
เพื่อนๆบริจาคอาหารมาให้คนละนิด บวก
ยากิโซบะที่ซื้อตอนเดินเข้ามาที่แม่น้ำหนึ่งกล่อง รสชาติอย่างแย่
คำแรกหิวเลยทิ้งไม่ลง กินพอไปได้สามคำ โอ้ย ไม่ไหวแล้ว ยอมอด
เพื่อนใส่ยุกาตะทุกคนเลย สวยดี พยายามถ่ายรูปแต่ไม่ติด
มันมืดมากกกกกกกกกกก แล้วใครต่อใครไม่รู้มากันเต็มเลย
ไม่รู้จักไปครึ่งนึง คนที่ไม่ได้เจอมานานมากก็โผล่มา ทักกันเป็นพิธี
แต่ขี้เกียจคุย เสียงหายไปหมดแล้ว
ขากลับ ก็ดังที่คาดไว้นะคะ คนมหาศาลพันล้าน กว่าจะแทรกตัวขึ้นรถไฟได้
หมดไปเกือบชั่วโมง
วันนี้เพื่อนๆจะไปฉลองที่รปปงกิ เพื่อนคนนึงจะกลับไทย แต่หมดแรง
เลยขอกลับบ้านก่อน กลับมาเก็บของแล้วค่อยตามไป

Posted on Sun 3 Aug 2008 16:22

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------