วันนี้ไปกินข้าวรวมพลนักเรียนเก่าโรตารี สนุกดี นานนานเจอกันที มีคนแต่งงานแล้วด้วยอะ แล้วเราทำอะไรอยู่ละเนีย เจอบรรยากาศเก่าๆ ก้อดีไปอย่างนะ กินข้าวเสร็จก้อรีบไปทำงานต่อ สอนคุณซาไววันนี้ แล้วคุณซาไวก้อหมดอารมณ์เรียน ก้อเลยพาไปกินข้าวแทน มือเย็นรอบที่สอง ห่างกันแคชั่วโมงรถไฟ

วันนี้คือคุณซาไวจะไดเอ็ดแล้วก้อเลยขอฉลองก่อนไดเอต เลยไปกินเทปปันยากิกันอะ ฮ๋าฮ่า หอยหอยหอยหอยเต็มเมนูเลยอะ เชฟส่วนตัวมาทำกันให้เห็นสดสด วันนี้เห็นเป่าฮื้อตัวเท่ามือ กะกุ้งมังกรตายทั้งเป็น เศร้ามักอะ คือมันดิ้นๆๆๆ แล้วก้อพยายามหนีจากเปลือกมันอะ  น่าสงสารโคดอะ เชฟเค้าก้อบอกว่า นักวิทยาศาสตร์บอกว่า หอยไม่มีเซลประสาท มันเลยไม่เจ๊บ แต่แบบ มันดิ้นดิ้นๆ ดูยังไงก้อไม่เชืออะ มันต้องรู้สึกแน่แน่อะ คือ แบบติดตากินไรต่อไม่ลงเลยอะ นานนานจะร้สึกกินไรไม่ลงได้ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะอิ่มนะ บางทีเห็นของกิน ตายต่อหน้ามันก้อทรมานเหมือนกันนะ ไม่รู้คนที่ชอบเปิบเมนูประหลาดหัวใจทำด้วยอะไรเนอะ แล้วที่นี่ท่านเชฟเห็นว่าอิฮั้นพะอืดพะอมหนักเข้า เลยสั่งสูกน้องไปสังหารหอยหลังครัว ฮ๋าฮ่า กลับมาอีกทีกลายเป็นแบบสับแล้ว แต่ภาพหอยกระเสือกกระสนยังติดตาตรีงใจอยู่ ไม่เคยนึกว่าจะมีวันนี้ วันที่อิฮั้นกระเดือกเป๋าฮื้อล้ำค่าไม่ลง

ขอไว้อาลัยให้เป๋าฮื้อน้อยสามตัว