เป็นวันไม่กี่วันที่ตื่นมาโดยไม่ต้องห่วงว่าจะต้องไปไหน ดีจริงๆๆ

ตื่นมาเห็นมิสคอลไอ้เดฟ เลยโทรกลับไปหามัน นึกว่ามีไร ที่ไหนได้ มันอ้อนอยากกินสุกี้ อยากเล่นวี อยากเจอคน อยาก ..อยาก..อยาก .. เลยตัดบทด้วย เออ งั้นมาแดรกกันที่บ้านเนี่ยแหละ ด้วยประการฉะนี้ เลยเรียกรวมพลฉุกเฉิน มีปาร์ตี้ซ้างั้น

บ้านยังไม่ได้จัด รกตอนไอ้ปอมยังอยู่ยังไง ยังคงเละอย่างนั้น ทำโซฟาก่อนเรย หลังจากทำตัวเป็นเตียงมาสามเดือน แล้วมันก้อกลับมาเป็นโซฟา ฮ่าฮ่า มีที่นั่งกะเค้าซะที ทำโซฟาเสร็จก้อไปเรียนโยคะ เรียนไปเป็นลมไป วันพุธออกแรงเยอะไปหน่อย เส้นยึดเลยอะ ปวดไปหมด ลงท่าม่ายล่าย เซ็ง ติดพุงด้วย แถมทำท่าจะเป็นลม ตั้งแต่เข้าท่าที่ห้า ช้านเป็นอารายยยย เลยเลิกเล่นท่ายืน ลงนอนรอ ท่านอน เหงื่อแตกพลั่ก รู้สึกไม่ค่อยดี มือสั่น เลยกลับบ้าน มานอน

กลับมา ห้องยังคงไม่มีที่เดิน ยังนึกไม่ออกว่าจะกินกันไง แต่เอาเหอะ กรูหมดแรงจัดละ ตอนนั้นคิดว่าคงไม่มีใครมา ฮ๋าฮ่า กินกะไอ้เดฟสองคน จู๋จี๋ คงวางหม้อบนพื้น แล้วซัด เหมือนที่เคยเป็นมา ฮ่า ดิบมั่ก

แต่โทดคนมาเยอะกว่าที่คิด มากันตั้งหก ขนาดระดมพลตอนบ่ายนะเนี่ย เมนูเดิมๆ คือโยนทุกอย่างที่ซื้อมาลงหม้อ เดฟเลิกงานมาก้อไปซื้อของกัน ไปกะน้ำพุด้วย รายนี้เลิกเรียนมาก้อพุ่งตรงมารอกิน แต่โทด ไม่มีไรให้กิน เข้าร้านได้ก้อ  หยิบของกันแบบไร้ความคิดอยากกินไรก้อหยิบ ไม่มีใครถามใคร รวมไปรวมมา เยอะโคดดดด กลับมาก็หั่นตามมีตามเกิด ปิดฝารอสุก อาหารคนขี้เกียจสำหรับคนขี้เกียจเพื่อคนขี้เกียจ กินเสร็จเล่นวีกันเกือบตกรถไฟหมู่ ฮ๋าฮ่า แต่ละคนบ้านใกล้ๆทั้งนั่น ไม่ได้ดูเวลากันเร้ยย

นะ เวลาสนุกมันก้อผ่านไปเร็วอย่างนี้แหละ