ไปดั๊นที่รปปงกิ เพื่อนไมคนแคนาดา เค้าบอกว่ารู้จักร้านดี ก้อเลยเอาซะหน่อย ไปกัน ตามตามกันไป ร้านชื่อเยลโล แต่แบบ อยู่ลึกลับมาก ดังได้ไงไม่รู้อะ ค่าเข้าก้อแพงขูดเลือดขูดเนื้อ สี่พันเยน แม่เจ้า เกิดมาไม่เคยโดนชาร์ตค่าเข้าผับโหดร้ายขนาดนี้ ไม่แถมดริ๊งก์ด้วยอะ ใจร้ายโคด

แล้ว ร้านไม่มีที่ให้นั่งพักผ่อนด้วยอะ มีแต่เคาน์เตอร์ขายเหล้า แถมเปิดเพลงเฮ้าส์อีก  อารมณ์ขายคนอัพยาอะ เกียดดดด เต้นไม่ได้ แต่มันก้อมีห้องสำหรับเต้นโดยเฉพาะนะ ไอเดียดี แต่โทดห้องมันเป็นกล่องดำๆ แล้วทุกคนหันหน้าไปทางเดียวกัน ประมาณดูคอนเสิร์ตอะ เน้นทางเดียวกัน เรียงหน้า แต่ว่าพอมองไปข้างหน้าแล้วไม่เห็นอะไร เห็นกำแพงสีดำ ไม่เข้าใจว่าหันไปกันทางนั้นทำไม จนไมมาบอกว่าดีเจมันสิงอยู่ที่มุมนั้น แม่เจ้า ไม่ต้องหันไปทางดีเจก้อได้ เฟร้ยย หันไปก้อไม่เห็นอยู่ดี แถมทุกคนเจือกเต้นท่าคล้ายๆกัน พอเพลงช้าก้อยืนตัวตรง ทำตัวเป้นสาหร่ายใต้น้ำ พอสักพักก้อ ยกมือพร้อมๆกัน แล้วพอเห็นแล้วนึกถึงลัทธิบูชายัญอะไรซะอย่าง อารายนี่ค้า   ยี่ปุ่นโคดอะค่า ต้องทำอะไรคล้ายๆ กันเข้าไว้ คนสวยรับไม่ได้ ไม่เข้าใจ ใครเคยเห็นคนดูตามคอนเสิร์ตยี่ปุ่น คงนึกภาพออก ยกมือโบกพัดพร้อมๆกันอะ อิฮั้นรับไม่ได้แรงแรง อีนี่พยายามแหกคอกหันหน้ามาเต้นกะไม แต่ไม่เวิร์คมากมาก คนข้างหลังมองมาเป็นฝูงว่าอีนี่ทำไร หันหน้าผิดที่ผิดทาง แถมพอเริ่มดึกเริ่มมีผุ้ชายถอดเสื้อ แล้วเหงื่อมันก้อมาโดน เพราะมันแอบแน่นไง แบบ แหวะๆอะ แหวะ เลยอะ แต่อีพี่ฮงดันติดใจลัทธิบูชายัญซะงั้น พอยกมือตามกะเค้าได้เริ่มรู้จังหวะกลายเป็นติดใจซะงั้น แต่อิฮั้นไม่ไหวแล้ว ไม่คิดเหมือนกัน เลยรีบถอนทัพไปรอข้างนอกกะไม พี่ฮงเห็นท่าจะโดนทิ้งก้อเลยรีบตามออกมา ฮ๋าฮ่า   เสร็จก้อไปพักผ่อน กินชาเขียว สุดโปรด ร้านมันเปิดถึงตี่สี่อะนะ เลยนั่งละเมียดดดดดไอติม รู้สึกดีโคดที่ออกมาได้ กลับมานอนกันเป็นตับเรียงกันที่บ้านเละๆของอิฮั้น คือบ้านกลางเมืองที่สุดละ หารค่าแท๊กซี่กัน เหลือคนละกะจิ๊ด