ตอนเช้ากะไปกินข้าวด้วยกันทุกคนกะครอบครัวซะหน่อย แต่โทษ ลืมไปว่ามันวันหยุด กัลปพฤกษ์ก้อปิด ตะลิงปิงก้อปิด สาทรปิดหมดเลย กรี๊ดเลยกินที่ร้านอาหารในโรงแรมแทน ไม่หร่อยเรยอะ แล้วน้องก้อไปเรียน อิฮั้ก้อกลับบ้านมานอน นอนอืดไปอืดมา เที่ยงมีสายจากอีฟ

อีฟ - แกอยู่ไหนนนนนนเนี่ย เค้ามากันครบแล้ววววว

อิฮั้น – นอนกระดิกพุงอยู่บ้าน

อีฟ – เค้านัดกันกลางวัน แกไม่ได้เมสเซจชั้นเหรออออออออ

อิฮั้น – อ้าวตอนเย็นไม่ใช่เหรอออออ

อีฟ – อีบ้า แกรีบมาเรย

ฮ่าฮ่า ด้วยประการชะนี้ อิฮั้นเลยบินไปเซนทัน กินข้าวมือที่สอง ห่างกันแค่ชั่วโมง

เล่าต่อ พอขึ้นรถได้ ไอ้เอมีโทรมา

เอมี่ – แกอยู่ไทนนนน ลูกชั้นกระโดดรอไม่หยุดแล้ว

อิฮั้น – รอไปเรยยย  กรูเพิ่งรู้ว่าเป็นตอนกลางวันมะกี๊ ไปอยู่ อีเพื่อนทั้งหลายขา

ตามด้วยสายของอีกหลายๆคนที่โทรมากระหน้ำ ได้ข้าวว่าถึงร้านกันหมดแล้วและก้อนั่งข้างๆกัน  ฮ่า ฮาดี มันช่วยกันโทรถล่ม

กินตะลิปิง อร่อยดี ร้านน่ารัก

ไม่ได้เจอเพื่อนๆมาปีกว่า บางคนสามปี เพื่อนๆอิฮั้นสวยทุกคนเรย ดีใจ มีเพือนสวย ฮ่าฮ่า ปล่อยอิฮั้นเป็นอีป้าแร้งทึ้งคนเดียวเนี่ย

ลูกไอ้เอมีน่ารักมากมาก เป็นเด้กที่ไม่ได้น่ารักแบบว่าประมาณว่าหล่อหรือไรนะ แต่มันไม่กลัวคนเท่าไหร่เลยฟัดสนุกมากมาก จับบินตีลังกาเนี่ยหัวเราะใหญ่เลยอะ น่ารัก แล้วแม่มันก้อไม่หวงไม่ว่า ฮ่า ขอบจัง คือตอ้งขอเล่าว่าอิฮั้นขอบเล่นกะเด้กอะนะค้า แต่บางทึคุณผู้ปกครองเค้าก้อหวง กลัวลูกเค้าเป็นอะไร ประมาณพารานอย แล้วมันก้อเล่นด้วยไม่สนุกไง คืออยากอะนะ แต่เกรงใจ แต่ น้องบอสเนี่ย ฟัดมันมากกกกกก อยากรู้อยากเห็นไปหมด เด็กอาราย

กินเสร็จก้อเม้าท์เม้าท์ งานประจำทำกันมานานหลายปี ฮ่าฮ๋า

เสร็จก้อกลับบ้าน  นอนรอไปต่อ คือนนี้นั่งรอรอรอรอ คนที่นัดไม่ได้โทรมาว่า ที่ไหน เลยเปลี่ยนชุดนั่งดุหนังกะแม่แทน ฮ่า ดีเหมือนกัน ตั้วตะกลับมาเนี่ย แทยไม่ได้อยู่บ้าน พรุ่งนี้ก้อต้องออกจากบ้านทั้ววัน

อดเที่ยวกลางคืนเลย แต่เดี๋ยวไว้ไปที่ยุ่ปุ่นก้อได้ เนอะ