ตอนเช้าไปเรียนโยคะ กลับมาพาหม่ามี๊ไปเคลือบเล็บที่ชิบุย่า ไปสายเพราะมัวแต่นังกินโซบะหน้าบ้าน อร่อยเช่นเดิม ที่ร้านบอกว่ามาสายเลยไม่มีเวลาทำลายบนเล็บนะ ก้อเลยยิ้มรับเพราะว่าจะเคลือบอย่างเดียวอยู่พอดี ก้อเลยดีเลย จะได้ไม่ต้องไปเสียเวลาพูดเลี่ยงไม่อยากทำให้เปลือง

ทำเล็บเสร็จมีเวลาเหลือนิดหน่อย ก้อเลยเดินไปดิสนี่สโตร์ที่ยังคงลดราคา ได้หน้ากากดีเอสมาอีกหนึ่งอัน เอาไปเผื่อไอ้ตี๊

เล็บสวยยยยย ประกายแวววาว นั่งมองเล็บไป ทำงานไป ตอนเย็นยังคงทำงานทุกเม็ด เบื่อนักเรียนที่สอนเดี่ยววันนี้มากมาก ยกตัวอย่างได้ไร้คลาสแบบประมาณถ้าเราเป็นแฟนกันอะไรประมาณนี้ อยากอ้วก จะจีบทางอ้อมรึยังไงไม่ทราบ แต่แบบ ขยะขแยง ไม่อยากสอนอีก 

 สอนอีนี่เสร็จก้อได้โทรศัพท์จากร้านถ่ายรูปว่ากิโมโนที่ต้องใส่พรุ่งนี้ยังส่งมาไม่ถึง

โห กรี๊ดดดด นี่มันหกโมงแล้วร้านปิดเจ็ดโมง ก้อจริงแต่ต้องสอนคลาสต่อไปหกครึ่งมีเวลาตามกิโมโนครึงชั่วโมง แถมเบอร์อยู่ในมือถือเก่าอีก กำกำกำ เหงือแตกพล่าน

สุดท้ายต้องโทรไปหาเพื่อนพ่อ ให้เค้าช่วยไม่น่าเรยยยย

แต่ก้อดีกว่าไม่มีใคร สอนไปกระวนกระวายไป คนนั่นโทรมาคนนี้โทรมา ออกไปรับก้อไม่ได้ แต่เพื่อนพ่อโทรไปเฉ่งกะโหลกร้านให้ ได้ของทันที โห พลังมากมาย น่ากัวมาก ตอนนั้นสองทุ่มสอนเสร็จที่ร้านสตูดิโอที่ความจริงปิดแล้วแต่ยังอุตส่าห์มีน้ำใจโทรมาบอกว่ากิโมโนมาส่งแล้ว น่ารักมากมาเลย  ร้านอย่างนี้หายากมากมากอะที่ยี่ปุ่นอะ ประทับใจ