ตื่นเช้าโคด สรุปคือยังไม่ได้นอน รีบออกตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อไปรอรถไฟที่ขึ้นได้อีกครึ่งชั่วโมงตั้งแต่หน้าบ้านถ้านั่งสายอาซากุสะ เซ็งเป็ดตัวโตเลย

ง่วงตาลาย ไปสายเกือบชั่วโมง ไอ้แก้มรอกันแก้มป่อง รับกลับมาก้อ ง่วงๆ งง งง รีบไปทำมือถือ ได้เบอร์ใหม่และเบอร์งง งง  จะกินที่ชิบุย่าก้อไม่รู้จะกินอะไร เซ็งเล็กๆ สุดท้ายไปกินทงคัตซึ ไม่แย่อะไร อยากไปกินบุฟเฟ่แต่มันยังซ่อมไม่เปิด มันจะเปิดวันพุธอะน้า เซ็งๆๆๆๆๆๆ สรุปคือง่วงอะนะ อะไรเลยขวางหูขวางตา ซื้อเสร็จก้อบินไปเอาท์เลท แมน สุดท้ายก้อได้พรมมาจนได้ อย่างแพง แต่ขนหยั่งกะหมา ชอบ

อยากได้ร้องเท้าไนกี้สีชมพูอีกอัน แต่เพิ่งซื้อมาสองคู่อะนะ เลยหยุดใจไว้แต่น้ำลายก้อไหลไปเรื่อยๆๆ อยากล่ายยยยย

เด็กๆ แทบไม่ได้อะไร อีป้าเนี่ยได้มาแหลกลาญเหมือนเดิม ช๊อปกันหมดตัว เซ้ง กลับบ้านมานอนตาย ตายยย

ง่วงโคด