ดีเฟน ตื่นมาเวลาเกือบสาย ไว้ลายกันจนหยดสุดท้าย แฮนด์เอาท์ทำเสร็จกันตอนตีห้า สรุป ยังไม่ได้นอน

วิ่งกระหืดกระหอบมาซีร๊อกแฮนด์เอาท์ที่ปรินต์เมื่อคืนที่ร้านหน้าบ้านตอนออกจากบ้าน งานสดลวกเผามือ กรี๊ด

ก่อนเข้าสัมภาษณ์ยังไม่มีไรในหัว โทรไปปลุกไอ้ตี๋ ให้มันตื่นมาพล่ามมมมเรื่องพรีเซนต์ให้ฟัง ยืนแพนิคต่อ สูทเสิทลืมจัด คอเคอเบี้ยวววว เพิ่งรู้ตัวตอนออกมา เสร่อมักมัก เข้าไปในห้อง จารย์ที่จองไว้ไม่มา คนมาเป็นอีจารย์ซากุระกาว่าที่โคตรเกลียด มาทามมมมมายยยยย ลมจะจับ คือเค้าก้อไม่รู้จักอิฮั้นหรอกนะค้าแต่แบบ เคยไปนั่งเรียนเซมินาร์เค้า ทนวิธีทรีทคนของเธอไม่ได้ รับไม่ได้จริงๆ ภาษาอังกริดยังห่วยระเบิดอีก เซ็ง

พรีเซนต์ง่ายกว่าที่คิด จารย์คาจิถามง่ายกว่าที่คิด แถมจารย์อีกสองคนที่มาดูว่าอีนี่ควรค่าแก่การต่อเอกมั๊ย ก้อไม่ได้ถามอะไรเลย นั่งดู บรรยากาศ แล้วก้อตามที่คิด ซากุรากาว่า พยายามยำอิฮั้นซะ ถามแต่ละอย่าง อยากกัดหัวให้ขาด

แถม คอมเมนต์มาอีก maximize loss function เค้าไม่พูดกันหรอก ต้อง maximize loss พร่อเมริงเส้ คนแพนิกแพนิก จะไปสนใจมั๊ย กะอีแค่คำพูด แทนที่จะด่างาน กำมัก

สรุปเอาเป็นจารย์คนอื่นอีกสี่แฮ้ปปี้ ก้อดีไป พรีเซนต์เสร็จไปกินอาหารเกาหลีกะไอ้เมย์กะไอ้ปอม เริงร่า เพราะรีแอกชั่นในห้องสัมภาษณ์ไม่แย่อะไร  กินเสร็จไปทำงาน ทำงานเสร็จบินกลับมาเฝ้าผลจบโท

แตร่น

แตน

แตร๊นนน

แต่น

จบแล้วคับ จบทุกคน อุตส่าห์ลุ้นให้อีโกะโตตก หมั่นใส้มัน ไม่ทำห่าไรวันวันบ่นฟ้าบ่นฝน งานผมยากผมน่าสงสาร เกลียดคนพันธุ์นี้จัง สรุปมันจบด้วย ดีใจกะมันด้วยละกัน

เกือบผ่านสอบเข้าเอกด้วยคับ

มีคนตกสัมภาษณ์เอกหนึ่งคน เป็นเพื่อนคนยี่ปุ่นในเซมิอิฮั้นเอง เส้าโคตร กะเรียนด้วยกันซะหน่อย แล้วนี่จะเกาะใครเรียนละเนี่ยยยยย

เอาเป็นว่าเป็นวันน่าดีใจหนึ่งวันในชีวิต กินเสร็จก้อล่องลอยออกมากินข้าวฉลองกะเพื่อนๆที่จบด้วยกัน สรุปติดเอกเก้าคน เป็นเพื่อนที่เรียนตอนป.โท ไปห้า ดีใจจริง เจอคนให้ลอกการบ้านละ ฮ่าฮ่า

กลับบ้านมารายงานที่บ้าน ทุกคนให้รีแอกชั่นเหมือนเป็นเรื่องปกติที่มันต้องเป็นไป แบบ จะตื่นเต้นด้วยกันซะนิดนึงก้อดีอยู่นะ

นอนอย่างมีความสุขไม่มีเรื่องตีสิสมาวุ่นกะโหลกอีกต่อไป อย่างน้อยแรดได้แน่แน่ เดือนนึง เดือนหน้าเปิดเทอมใหม่ค่อยว่ากัน